Wet van 17 mei 2007 en arbeidsongevallen in de overheidssector.

De wet die ik in de titel van mijn vraag vermeld vormt een evidente stap vooruit op het stuk van de bescherming van de slachtoffers van arbeidsongevallen. Bepaalde beroepen zijn "risicovoller" dan andere en men mag het belang van zulke situaties niet veronachtzamen. Ik denk daarbij bijv. aan de politieagenten, die weliswaar voorbereid zijn op de gevaren van hun beroep, maar toch vaak risicovolle opdrachten uitvoeren.Het is me echter ter ore gekomen dat de daadwerkelijke toepassing van de wet in het werkveld niet zo eenvoudig is en dat de poort opengelaten wordt voor misbruik.Bijgevolg zou ik u vragen willen stellen over die tekst, zodat ik de situatie vanuit het standpunt van de "werkgevers" kan begrijpen en een stand van zaken kan opmaken over de toepassing van de wet.

1. Ik lees dat de ambtenaren van het Fonds voor Arbeidsongevallen instaan voor de controle op de toepassing van de wet. Welk soort controles vinden er plaats? Werd de wet al geëvalueerd en zo ja, wanneer, door wie en met welke resultaten?

2. Worden er door de "werkgevers", bijv. de korpschefs van de politiezones, eventuele misbruiken of disfuncties vastgesteld en/of aangeklaagd? Zo ja, over hoeveel gevallen van misbruik en over welk soort moeilijkheden gaat het dan?

3. Hoe verloopt concreet een beroepsprocedure door een slachtoffer van een arbeidsongeval tegen een eerste medische beslissing van Medex bij die instantie? Wie moet een uitspraak doen over dat hoger beroep? Is dat dezelfde arts die de eerste medische beslissing genomen heeft of wordt er een andere arts ingeschakeld voor een tweede advies?

4. Geldt er in geval van hoger beroep door het slachtoffer van een arbeidsongeval tegen een eerste medische beslissing geen enkele informatieplicht in hoofde van de medische instantie ten aanzien van de werkgever (over de voortgang van het dossier bijv., met inachtneming van het medisch geheim)? Zo niet, waarom niet?